Wednesday, October 31, 2007

Για τη σημαία ρε γαμώτο... Vol 2

Το απόσπασμα το αντιγράφω από το blog arxskg :

"[...]Τη μέρα εκείνη είχα πάρει την πρώτη προκύρηξη για το διαγωνισμό της σημαίας του δήμου Θεσσαλονίκης. Το θέμα μου άρεσε. Γίναν τρεις διαγωνισμοί από τότε που κρίθηκαν άγονοι. Στους δύο απ΄αυτούς πήρα την ανώτατη διάκριση που έδωσε η επιτροπή, έπαινο, με δύο εκδοχές του "θ" γραμμένο σαν κύμα (βραβεία δεν δώσαν για οικονομία φαντάζομαι). Στον τρίτο δεν επιτρεπόταν συμμετοχή αρχιτεκτόνων. Μετά και από αυτόν μου πρότειναν από το δήμο Θεσσαλονίκης να αναλάβω το σχεδιασμό σημαίας με το σήμα που είχε ήδη ο δήμος το κεφάλι του Αλέξανδρου. Δέχτηκα με σχετική δυσκολία, αλλά δέχτηκα. Σκέφτηκα ότι με το να μη συμμετέχω δε δηλώνω και τίποτα. Σκέφτηκα και πολλά άλλα, πολύ καιρό τα σκεφτόμουν. Μετά από μια χρονοβόρα περίεργη διαδικασία βγήκε η γνωστή σημαία. Ένας φίλος μου έφερε ένα βιβλίο του Σινόπουλου, για τους μεγάλους της ιστορίας, πλήρης απομυθοποίηση του Αλέξανδρου. Μετά μου την έπεσαν οι γραφίστες για τους δικούς τους λόγους. Κάποια στιγμή είδα τον Ψωμιάδη να μιλάει σε πρωινή εκπομπή για το τι θέλει να πει η σημαία, και για τον μεγαλέξανδρο. Από την καρέκλα του γραφείου μου βλέπω κάθε μέρα τουρίστες να φωτογραφίζονται μπροστά στο άγαλμα ενός Κρητικού με δυό τρία πιστόλια και τρεις σημαίες πίσω του, την ελληνική, την ευρωπαϊκή και τη δική μου. Αμηχανία είναι μάλλον αυτό που νιώθω."

Ένοιωσα την ανάγκη να δημοσιεύσω αυτό το απόσπασμα γιατί το άτομο που γράφει τα παραπάνω είχε κάποτε το πείσμα και την υπομονή να συνεχίσει τη συμμετοχή του σε κάτι από το οποίο εγώ παραιτήθηκα. Εκτός από τα τονισμένα γράμματα, δεν θέλω να σχολιάσω τίποτε άλλο. Να σας πώ μόνο ότι η πρώτη από τις δύο φωτογραφίες είναι μία από τις ιδέες που αναφέρεται ότι βραβεύτηκαν στο διαγωνισμό, ενώ η δεύτερη είναι η σημερινή σημαία του Δ. Θεσσαλονίκης. Τα σχόλια δικά σας...

Tuesday, October 30, 2007

Ο φράχτης

Το νεοκλασικό κτίριο του σχολείου στο οποίο έβγαλα τα 6 χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (όχι αυτό στις φωτό) πρέπει να είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια διατηρητέο. Και επειδή (για να μιλάμε και με αρχιτεκτονικούς όρους) η συντήρηση και η αποκατάσταση δεν αφορούν μόνο σε κτίρια αλλά και σε σύνολα, διατηρητέος πρέπει να ήταν και ο φράχτης γύρω από αυτό. Ένας πολύ ψηλός, πολύ άσχημος, αλλά κυρίως πολύ επικίνδυνος φράχτης, Γιατί κάθε κατακόρυφό του κάγκελο κατέληγε σε αιχμηρή απόληξη σχήματος… αρχαιοελληνικού δόρατος.

Κατά τις απογευ- ματινές ώρες και επειδή το σχολείο ήταν κλειστό, πολλά παιδιά σκαρφάλωναν πάνω από αυτό το φράχτη με σκοπό να παίξουν στην αυλή. Τα πρωινά, κατά τις ώρες του διαλείμ- ματος σε κάποιο σημείο του φράχτη γινόταν πόλεμος για την αγορά διαφόρων μπουγατσοειδών κατασκευασμάτων από το παρακείμενο, εξωσχολικό, μη πιστοποιημένο αναψυκτήριο, επειδή το καημένο το σχολικό δεν διέθετε τέτοιες πολυτέλειες. Πόλεμος μεταξύ μαθητών και καθηγητών φυσικά, αλλά και καθηγητών μεταξύ τους γιατί μάταια πολλοί από αυτούς φώναζαν για την επικινδυνότητα του φράχτη.

Στα πλαίσια των επιχειρήσεων του δεύτερου πολέμου (επειδή οι καθηγητές που φώναζαν είχαν με το μέρος τους όλα τα παιδιά) εί
δαμε το φράχτη μια μέρα στολισμένο με πορτοκάλια, ένα καρφωμένο στην κορυφή κάθε δόρατος, από αυτά που μας μοίρασε το σχολείο. Αλλά κανείς δεν του έκοψε ποτέ αυτές τις κορυφές, γιατί όπως είπαμε πρέπει να είναι διατηρητέες…



Βέβαια το παραπάνω είναι ειδικότερο παράδειγμα, αλλά νομίζω ότι κυρίως στο όνομα της ασφάλειας από τους εξωσχολικούς κιν- δύνους, τα ελληνικά σχολεία έχουν μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε φρούρια. Χαρακτη- ριστικό παράδειγμα είναι το 19ο γυμνάσιο - λύκειο Θεσσαλονίκης στην οδό Αλεξάνδρειας (αυτό στις φωτό), ένα από τα πιο αξιόλογα διατηρητέα αυτού του μεγέθους στην πόλη, αλλά με περίφραξη… στρατοπέδου συγκέντρωσης.

ΥΓ: Και θυμάμαι στο μάθημα της τεχνολογίας κατασκευών πο
υ μας έδειχναν έναν φράχτη γαλλικού σχολείου, φτιαγμένο από τετράγωνες πλάκες 2x1 που κάθε μία ήταν διαφορετικό γλυπτό. Τι να πεις, φαίνεται πως οι Γάλλοι δεν έχουν εξωσχολικούς κινδύνους…

Agro-Housing

Στην μικρή Κίνα, με τη μαζική εγκατάλειψη της υπαίθρου και την εκτεταμένη αστικοποίηση, τα περιβαλλοντικά προβλήματα μάλλον έφτασαν στο απροχώρητο. Με τις πόλεις μεγαθήρια έρχεται και η μόλυνση αέρα και εδάφους. Οι ανάγκες σε τρόφιμα είναι τέτοιες που σε λίγο καιρό δε θα μπορούν να τις καλύψουν οι λιγοστοί εναπομείναντες αγρότες. Έτσι, με τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας της Κίνας να φθίνει συνεχώς (σας θυμίζει κάτι?) ψάχνονται οι άνθρωποι να βρουν τρόπο ώστε τα μελλοντικά νοικοκυριά να μη στερηθούν το αγγουράκι, τη ντοματούλα και τον κολοκυθανθό… Δείτε λοιπόν μια απ’ τις προτάσεις που γίνονται…

Το γραφείο Knafo Klimor Architects πρότεινε τη δημιουργία συγκροτημάτων κατοικίας τα οποία θα περιλαμβάνουν την υποδομή για αγροτική παραγωγή τέτοια ώστε να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες σε αγροτικά προϊόντα των ενοίκων. Βρόχινο νερό μαζεύει μόνο του το κτίριο επομένως εξαφανίζεται το αντεπιχείρημα της υπερβολικής κατανάλωσης… Φανταστείτε εκτεταμένη εφαρμογή του μοντέλου αυτού… Λιγότερες μεταφορές προϊόντων από την ύπαιθρο στην πόλη, λιγότερες ανάγκες σε μεταφορική υποδομή, λιγότερη κατανάλωση καυσίμων, για να μην αναφερθώ στην ίδια την ποιότητα των προϊόντων (αν καλλιεργούσατε μόνοι σας τις ντομάτες σας πάω στοίχημα πως δεν θα εντοπίζατε τη γεύση των φυτοφαρμάκων στην κάθε μπουκιά…). Το καλό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι αυτό που βλέπετε παρακάτω δεν θα μείνει μόνο στα σχέδια , πρόκειται να χτιστεί στη πόλη Wuhan και όταν κάποια στιγμή ο κύκλος της ζωής του κτιρίου λήξει δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τα μπάζα… το κτίριο θα είναι χτισμένο με ανακυκλώσιμα υλικά.





-via Jetson Green

Monday, October 29, 2007

Και ο χάρος ξεκινά...

Ότι και να κάνει η Παναγία (βλέπε το "ο μοτοσυκλετιστής πρέπει να είχε λίγο δίκιο...") δυστυχώς δεν μπορεί να τα βάλει με τον Χάρο τον ίδιο που κυκλοφορεί στους ελληνικούς δρόμους, μεταμφιεσμένος, όχι σε γυναίκα... αλλά σε γυναίκες! Είναι πολλές! Και έχουν και δίπλωμα!

Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στους Times της Νέας Υόρκης


Σε ένα εκτενές άρθρο που δημοσιεύτηκε χθες (28 Οκτωβρίου 2007) στους Times της Νέας Υόρκης με τίτλο "Where Gods Yearn for Long-Lost Treasures" παρουσιάστηκε το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια, ο ανταποκριτής της εφημερίδας Nicolai Ourousoff μετέφερε στους πολλούς αναγνώστες της εφημερίδας τις εντυπώσεις του από την περιήγησή του στους χώρους του Νέου Μουσείου. "Μαγική Εμπειρία" έγραψε μεταξύ άλλων ενώ παραδέχεται ότι το Μουσείο τον έπεισε ότι τα Ελγίνεια Μάρμαρα οφείλουν πλέον να επιστραφούν στον τόπο τους αφού μέχρι πρότεινως υποστήριζε το αντίθετο. Με εξαιρετικά θετικά σχόλια αναφέρεται και στον αρχιτέκτονα Tschumi για το κατόρθωμά του να καθιερώσει έναν συνεχή διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν.

- Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ
- Προηγούμενες Αναρτήσεις σε αυτό το Blog για το Ν. Μουσείο της Ακρόπολης (1, 2)

Sunday, October 28, 2007

Ο μοτοσικλετιστής πρέπει να είχε λίγο δίκιο...

Στο βιβλίο "Ειρωνικό Λεξικό" του Ν.Δήμου γράφει : "Παναγία: Η γυναίκα με την εντονότερη σεξουαλική ζωή στην Ελλάδα.". Όταν πρωτοείδα αυτό το βίντεο κατάλαβα γιατί... Βέβαια, όταν σου συμβαίνουν τέτοια πράγματα, πως να μην την θυμηθείς;

Friday, October 26, 2007

Να παρελάσεις ή να μην παρελάσεις; Iδού η απορία...

Παρελάσεις. Χμμμ… Παράξενο θέμα.
Χτες, σε εκπομπή του ANT1, ο πολυαγαπημένος και εξαίρετος, μα πάνω από όλα ανοιχτόμυαλος, ΝΟΜΑΡΧΗΣ (αυτός ο άνθρωπος κουμαντάρει τον νομό Θεσσαλονίκης, και παίρνει αποφάσεις για μένα) Θεσσαλονίκης, κύριος Ψωμιάδης, ωρυόταν για την τιμή που πρέπει να αποδίδομεν εις τους αγωνιστάς μας μέσω των παρελάσεων. Σε όλη την σχολική ζωή μου συμμετείχα αυθορμήτως στις παρελάσεις. Αυθορμήτως, γιατί το σχολείο μου είχε αρκετούς μαθητές ώστε να συμπληρώνει τις απαραίτητες διμοιρίες (ναι, έτσι τις λέγαμε) για να περάσει μπροστά από το δημαρχείο της μικρής μας πόλης μετά τιμής και δόξης. Φαντάζομαι ότι αν δεν συνέβαινε αυτό θα μας υποχρέωναν με φοβέρες και απειλές. Όπως υποχρέωνε ο αγαπητός μας λυκειάρχης να κόβουν τα μαλλιά τους κοντά τα αγόρια και να βγάζουν το σκουλαρίκι. Τέλος πάντων. Νομίζω ότι ο κύριος Ψωμιάδης θα ήταν πολύ περήφανος για εμένα που τιμούσα το έθνος (χα χα, εδώ γελάμε). Γιατί έμπαινα στην παρέλαση αυθορμήτως; Θα ακουστεί ρηχό αλλά νομίζω ότι όλα τα παιδάκια για τους ίδιους λόγους έμπαιναν. Γιατί γούσταρα την στολή μας: γαλάζιο πουκαμισάκι, βαθύ μπλε γιλέκο κοντή και μίνι φουστίτσα! Η καλύτερη των αγοριών. Πόλυ χαβαλέ! Α και μετά πηγαίναμε και κλεινόμασταν μέρα μεσημέρι στα club, που ήταν ανοιχτά ειδικά εκείνη την μέρα τέτοιες ώρες. Αλλά αυτός δεν ήταν ο βασικός λόγος. Το καλύτερο ήταν ότι χάναμε μάθημα. Μας έπαιρνε ο γυμναστής και μας πήγαινε στον από κάτω δρόμο να κάνουμε βήμα! Επί μία εβδομάδα χάναμε την δεύτερη και μεγαλύτερη ώρα μαθήματος για να κάνουμε βήμα! Ξέρετε τι είναι να χάνεις τα αρχαία για να πας να κάνεις πέντε περά-δώθε με τους φίλους σου! Ευτυχία! Και την ώρα της παρέλασης όλες οι μανάδες καμάρωναν τα βλαστάρια τους που περνούσαν ομοιόμορφα ντυμένα! Και φούσκωναν τα στήθη τους από περηφάνια που ο γιόκας τους ή η κοράκλα τους πέρασε από μπροστά τους με σωστό βηματισμό. Μανάδες και πατεράδες που δεν είχαν έρθει ούτε μια φορά στο σχολείο να δουν πώς τα πάει στα μαθήματα του το παιδί τους και δεν τους ένοιαζε που στην τρίτη λυκείου δεν ήξερε τι σημαίνει η λέξη «κριτική». Κατά τα άλλα ήταν όλοι περήφανοι που τα παιδιά τους μπορούσαν να περπατήσουν συγχρονισμένα και σε ευθεία!
Δεν εξετάζω εδώ αν πρέπει να τιμάμε η όχι τους αγωνιστές του έθνους. Αλλά αν τα παραπάνω σας μοιάζουν με τιμή τότε συγχαρητήρια!

Για τη σημαία ρε γαμώτο...


Τι είναι για σας η σημαία;

Ένα χρωματιστό πανί; Ένα σύμβολο; Μια ιδέα; Πολλές ιδέες;

Αν είναι χρωματιστό πανί, τότε τι είδους…; Ξεσκονόπανο; Ένα πανί που καίγεται σε μια πορεία; Ένα πανί που ανεμίζει στο ψηλότερο κατάστρωμα ενός πλοίου αραγμένου σε ακριτικό λιμάνι;

Αν είναι ένα σύμβολο, τότε τι ακριβώς συμβολίζει για σας; Ένα έθνος; Ένα ομόδοξο έθνος, ίσως…; Ένα κράτος; Όσα έχει πετύχει ένα κράτος…; Στις τέχνες, στις επιστήμες;

Αν είναι μια ιδέα, τότε ποιά; Η φούστα που είχε για σημαία η κ. Γαρμπή; Το «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!» που φώναξε η Βούλα Πατουλίδου; Ένα χαμόγελο μήπως; Ένα παιδικό χαμόγελο; Εκείνο που έχει το παιδάκι στο δημοτικό μετά το ποίημα; Για θυμηθείτε λίγο… μήπως το είχατε κι εσείς κάποτε;

Αν είναι πολλές ιδέες; ; ; ; Αν είναι 15000 θεατές στον τελικό του Euro 2004; Αν είναι 15000 μαθητές στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου; Αν είναι 15000 φοιτητές καθισμένοι έξω από το ΥΠΕΠΘ;


Αν είναι όλα τα παραπάνω;


Είναι όλα τα παραπάνω. Ή τουλάχιστον κάποια από αυτά. Εμένα έτσι μου μοιάζει. Όμως αυτά τα «κάποια από τα παραπάνω» δεν είναι απόψεις των Ελλήνων; Σίγουρα όχι της πλειοψηφίας, σίγουρα όχι οι μοναδικές. Αλλά μαζί και με αυτές των υπολοίπων Ελλήνων, είναι οι απόψεις μας, τα πιστεύω μας, τα ιδανικά μας, οι αξίες μας. Είμαστε εμείς "Οι Έλληνες" που έγραψε κάποτε και ο Ν.Δήμου. Εμείς που παραπαίουμε μεταξύ διαφθοράς, ανικανότητας, γελοίων ψευδαισθήσεων, και μιας πρωτοφανούς ανημπόριας να αντικρύσουμε κατάματα τα πολλά και μεγάλα προβλήματά μας. Που ζούμε διαρκώς το παραμύθι μας χάνοντας έδαφος σε μια κοινωνία που αποσυντίθεται.

Δεν μας ενδιαφέρει πραγματικά αν χρειάζονται οι παρελάσεις ή όχι. Ένα σύνολο ακοινώνητων ατόμων έχουμε καταντήσει εξάλλου και το μόνο που πραγματικά εκφράζει την πλεονάζουσα μετριότητά μας είναι το ρητό «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Άντε, φτάνει για σήμερα το παραλήρημα γιατί θα αρχίσω να γίνομαι κυνικός…

ΥΓ1: Τάσος Κουράκης (ΣΥΡΙΖΑ) – Οι μαθητικές παρελάσεις είναι ένας ξεπερασμένος, αντιπαιδαγωγικός θεσμός και εθνικιστικό κατάλοιπο δικτατορικών καθεστώτων.

ΥΓ2: Ανδρέας Λυκουρέντζος (ΝΔ) - Η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών συμμετέχει αυθορμήτως στις παρελάσεις.

ΥΓ3: Ή ο 2ος κάπου κάνει λάθος ή οι μαθητές της Ελλάδας συμμετέχουν αυθόρμητα και με συντριπτική πλειοψηφία σε κάτι ξεπερασμένο και εθνικιστικό...

Thursday, October 25, 2007

ΕΛΑ, ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ!!!

Δεν ξέρω αν το παλικάρι έμαθε να παίζει έτσι για λόγους προσωπικής ευτυχίας ή απλά για να μαζέψει το χαρτηλίκι του στην πλατεία, αλλά έτσι και τον πετύχαινα ευχαρίστως θα του 'δινα ότι χρήματα θα τύχαινε να έχω πάνω μου. Έτσι κι αλλιώς όλα τα λεφτά είναι το παιδί...


Wednesday, October 24, 2007

Η "σφυρίχτρα" του Foster


Αντιδράσεις συναντά στην προώθηση του σχεδίου ενός πύργου στο λονδρέζικο προάστιο Ealing η Foster & Partners . Οι κάτοικοι θεωρούν ότι ο πύργος δεν σχεδιάστηκε για την περιοχή τους και προσπαθούν να αποφύγουν την κατασκευή του.
704 νέες κατοικίες σε 40 ορόφους, 20.500τ.μ. εμπορικών εγκαταστάσεων, 1.200τ.μ. γραφείων και 1.700τ.μ. χώρων αναψυχής προτείνει ο Foster και οι συνεργάτες του. Απ' την άλλη πλευρά, στην πολεμική των διαφωνούντων περιλαμβάνονται επιχειρήματα όπως η έλλειψη της κατάλληλης μεταφορικής υποδομής για την παραλαβή των νέων κατοίκων, η ασυμβατότητα του σχεδίου με το ύφος της ευρύτερης περιοχής κ.τ.λ.

Tuesday, October 23, 2007

Φωτογραφική Λέσχη Αρχιτεκτονικής Σχολής 2007-2008

Ξεκίνησε και για φέτος το πρόγραμμα μαθημάτων της Φ.Λ.Α.Σ. στο τμήμα αρχιτεκτόνων της πολυτεχνικής του Α.Π.Θ.. Σήμερα το απόγευμα στις 17.00 έγινε η πρώτη συνάντηση παλιών και νέων μελών με σκοπό την δημιουργία προγράμματος μαθημάτων. Τελικά συμφωνήθηκε τα μαθήματα να γίνονται κάθε Τρίτη 16.00-18.00, αν και υπάρχουν δυσκολίες λόγω... βεβαρημένου φοιτητικού προγράμματος πολλών ενδιαφερομένων. Πιστεύω όμως ότι τα προβλήματα όπως κάθε χρόνο θα ξεπεραστούν και εύχομαι καλή δουλειά και διασκέδαση στα παιδιά που συμμετέχουν.

We all live in a... Grid World

Saturday, October 20, 2007

Διάκριση Φοιτητών του Ε.Μ.Π. σε διεθνή διαγωνισμό...

Τυχαία έπεσα πάνω στην είδηση και όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα περισσότερα στοιχεία...

Οι τεταρτοετείς φοιτητές της αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αλεξοπούλου Χριστίνα, Αρμένη Στέλλα-Δανάη, Βασδέκη Αθανασία, Γαβράς Κοσμάς, Γκαβογιάννης Νικήτας-Δημήτριος, Δίου Δανάη, Πολυμενέα Ιωάννα, Σαζός Χρήστος και Σγουρίδου Χάρις διακρίθηκαν στον παγκόσμιο φοιτητικό διαγωνισμό “Future of Cities”, ο οποίος φέτος πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη και όπως κάθε χρόνο διοργανώθηκε στα πλαίσια του συνεδρίου της IFHP (International Federation for Housing and Planning).

Τα παιδιά κατέλαβαν την τέταρτη θέση (πρώτο τιμητικό έπαινο) αφού μελέτησαν την επέκταση της Αθήνας στην περιοχή του Ελαιώνα δημιουργώντας τελικά ένα project με τίτλο “When the past becomes the future”. Στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος 193 συνολικά projects από 35 χώρες και από πολλές σχολές του εξωτερικού, όπως το University College of London, το Columbia της Νέας Υόρκης, το Harvard και την Architectural Association του Λονδίνου.

Συγχαρητήρια στα παιδιά και αν κάποιος έχει κανένα παραπάνω στοιχείο για το project εδώ είμαστε...

-via xBlog.gr

Friday, October 19, 2007

Zorrozaurre Masterplan for Bilbao, Zaha Hadid Architects





Το Bilbao, η πόλη που άλλαξε την ταυτότητά της σε λιγότερο από μια εικοσαετία (βλ. The Guggenheim Effect ) για να αποφύγει τον οικονομικό καταποντισμό μετά την παρακμή των ναυπηγείων και των εργοστασίων χάλυβα, που τη στήριζαν σχεδόν εξ ολοκλήρου, συνεχίζει να εκπλήσσει. Με φιλόδοξα προγράμματα και μελέτες, η πόλη των Βάσκων, συνεχίζει να προχωρά προς το μέλλον αναζωογονώντας εγκαταλελειμμένες περιοχές και μετασχηματίζοντάς τις σε νέους πυρήνες ανάπτυξης.

Η Zaha Hadid και οι συνεργάτες της ανέλαβαν, στη συγκεκριμένη περίπτωση να μετατρέψουν μια μακριά λωρίδα γης 60 εκταρίων, στον ποταμό Nervion ακριβώς δίπλα στο κέντρο της πόλης, από ερημωμένη βιομηχανική ζώνη και εστία υποβάθμισης για την ευρύτερη περιοχή, σε περιοχή κατοικίας και γραφείων. 15.000 άνθρωποι θα ζούν σε ένα σύγχρονο περιβάλλον κατοικίας και 6.000 εργαζόμενοι θα αποκτήσουν επαγγελματική στέγη στο νησάκι αυτό του Nervion, στο “Manhattan” του Bilbao (το κομμάτι γης στο οποίο αναφερόμαστε αποκόπηκε από την όχθη με τη διάνοιξη ενός καναλιού που εξυπηρετούσε την προηγούμενη χρήση της περιοχής).

Άσχετα με τη μελέτη αυτή καθ’ αυτή, οφείλουμε να χειροκροτήσουμε τις πρωτοβουλίες των κατοίκων και των αρχών της πόλης που δεν την εγκατέλειψαν όταν έχασαν τις δουλειές και τα κίνητρά τους.





- via Dezeen

Wednesday, October 17, 2007

Οι γάτες τρελάθηκαν

Εντάξει, παραδέχομαι ότι αν ψάξεις στο youtube για γατιά θα βρεις άπειρα... αλλά το συγκεκριμένο βιντεάκι νομίζω ότι είναι καλό. Για περισσότερα πατήστε ΕΔΩ.


Tuesday, October 16, 2007

Horizontal Athens-Vertical Attica

Πατήσια

Πειραιάς

Κόμβος Κηφισίας


Summer Workshop 2007 - Architecture School of Univeristy of Patras

Monday, October 15, 2007

Big Lego

Σε κάποιους άρεσαν τα LEGO όταν ήταν μικροί...


Coop Himmelb(l)au's Vertical City

Τα νέα γραφεία της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (ECB) στην Φρανκφούρτη σχεδιάστηκαν από τον Coop Himmelb(l)au. Ο αρχιτέκτονας προσπάθησε να μεταφέρει τα βασικά χαρακτηριστικά της αστικής διάρθρωσης στο κτίριό του με μόνη διαφορά την ανάπτυξη καθ' 'υψος. Το αν κατάφερε να δημιουργήσει μια κάθετη πόλη σε έναν πύργο 185 μέτρων, που θα αποτελέσει ένα νέο τοπόσημο για την πόλη της Φαρανκφούρτης, είναι αμφίβολο... οι προθέσεις όμως είναι ευγενείς αφού οι σύγχρονοι χώροι εργασίας τείνουν να απομονώνουν σε μεγάλο βαθμό τους εργαζόμενους και να τους αφαιρούν το δικαίωμα της κοινωνικής ζωής. Παρά τις καλές προθέσεις του/των μελετητών θα ρωτήσω το εξής: Πώς φαντάζεστε μια πόλη που αποτελείται από μικρότερες κάθετες συνοικίες??? Μήπως η αρχιτεκτονική πρέπει να δίνει κίνητρα στον χρήστη να ζει και έξω από τον χώρο εργασίας του??? Πρωινός καφές, κολατσιό, μεσημεριανό, μεσημεριανός καφές και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μέσα στον ίδιο κάθε μέρα χώρο ενώ τις όχθες του ποταμού στα 200 μέτρα τις κοιτάμε από ψηλά... Οι ράμπες, οι σκάλες, τα αίθρια και οι "πλατείες" ανά 50 ορόφους δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να αντικαταστήσουν τις όμορφες γωνιές των πόλεων και μπορώ να υποθέσω με ασφάλεια ότι η Φρανκφούρτη έχει πολλές... Μήπως έχουμε χάσει τη μπάλα τελικά???

Thursday, October 11, 2007

That's not all Folks

Τελείωσε λοιπόν αυτή η άτιμη η εξεταστική και την Κυριακή που μας πέρασε είπα να καθίσω στον καναπέ μου και να αρααααααάξω μπροστά στην τηλεόραση για να πιω ένα γκαηφέ. Επειδή τα περισσότερα κανάλια έδειχναν ως συνήθως βλακείες εκείνη την ώρα, προτίμησα κι εγώ να δω κινούμενα σχέδια (Ναι το παραδέχομαι είμαι 23 χρόνων μαντράχαλος. Γιατί εσείς δηλαδή δεν το ‘χετε κάνει ποτέ αυτό???!!). Έπεσα πάνω σε κάτι που έμοιαζε με τα παλιά Looney Tunes αλλά ήταν ντυμένα υπερήρωες και είχαν λέει και υπερφυσικές ικανότητες! Κουφάθηκα! Άκου να δεις τους άσεμνους! Τους βέβηλους! Άκου τι δείχνουνε στα παιδάκια…!

(Και θα αρχίσω με κάποιες κλασικές ψευτορομαντικές ατάκες:) ΡΕ! Εμείς όταν βλέπαμε κινούμενα σχέδια στην εποχή μου (σιγά παππού!), υπήρχαν τα πραγματικά
Looney Tunes που χαιρόσουν να τα βλέπεις και που το χιούμορ τους ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ τσακίζει κοκάλα! ΟΧΙ ΤΑ ΤΩΡΙΝΑ ΠΟΥ ΕΚΤΟΞΕΥΟΥΝ ΛΕΪΖΕΡ! Βλέπαμε τα θρυλικά Μίκυ Μάους. Βλέπαμε Transformers. ΟΧΙ ΕΚΕΙΝΑ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ, τα παλιά! Βλέπαμε Καπαμαρού ΡΕ! Σκούμπυ Ντου. ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, εκείνο με τους μεγάλους! ΤΩΡΑ ΤΙ ΣΚ…ΤΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, Pikachu???

Θέλω να ελπίζω ότι το παραπάνω παραλήρημα δεν είναι και τόσο… παραλήρημα και ότι εκφράζει πολλούς άλλους ανθρώπους των ηλικιών 23 - 26+ που πρόλαβαν αυτά στα οποία αναφέρομαι. Πέρα από το ότι σήμερα είναι ολοφάνερη η επανακυκλοφορία παλαιών δοκιμασμένων και επιτυχημένων συνταγών με ένα μικρό λίφτινγκ, νομίζω ότι οι παραπάνω διαχρονικές κινούμενες αξίες ήταν πολύ πιο εκφραστικές, ζωντανές, άμεσες και πάνω από όλα ΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ από οποιοδήποτε σημερινό καρτούν έχει τύχει να δω. Εντάξει εξαιρούνται ίσως αυτά της Disney (ή της Disneφ όπως έλεγα μικρός μην καταλαβαίνοντας εκείνο το άτιμο το καλλιτεχνικό το y), αλλά νοιώθω ότι αυτή η ζωντάνια που τελικά μου έμεινε εμένα… ολοζώντανη τόσα χρόνια, σήμερα δίνει τη θέση της σε... … … τι? Όσοι διαφωνείτε μαζί μου (ανεξαρτήτως ηλικίας) σας παρακαλώ εξηγήστε μου τους λόγους γιατί ομολογώ πως δεν τους καταλαβαίνω τελευταία αυτούς τους Γιαπωνέζους!

Εξελισσόμενες Μητροπόλεις - Shanghai, Luijazui

Η πρόταση των Gregotti Associati επελέγη για την επέκταση του εμπορικού κέντρου Luijazui (Pudong) στη Shanghai. Σε 850.000 m2 δημιουργείται ένα δίκτυο ελεύθερων δημόσιων χώρων με πεζοδρόμους, πλατείες και άξονες νερού για να περιβάλλουν ένα σύμπλεγμα από κτίρια που θα εξυπηρετούν τις αναπτυξιακές ανάγκες της πόλης. Στο ισόγειο των εξαιρετικά ψηλών κατασκευών φιλοξενούνται χρήσεις εμπορίου και καθημερινών δημόσιων εξυπηρετήσεων με σκοπό να αποφευχθούν οι αρνητικές συνέπειες της συγκεντρωτικής αστικής ζωής που λαμβάνει χώρα στους ουρανοξύστες (καθ’ ύψος διημέρευση, απομόνωση κτλ.).

Η περιοχή θα χρησιμοποιείται από 150.000 ανθρώπους ταυτόχρονα. Προς αποφυγή κυκλοφοριακών προβλημάτων δημιουργούνται δύο υπόγειοι αυτοκινητόδρομοι και πέντε γραμμές μετρό. Στόχος των συνδυαζόμενων χρήσεων και των οργανωμένων ελεύθερων χώρων είναι το τμήμα αυτό της κινεζικής μητρόπολης να διατηρείται ζωντανό καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας φιλοξενώντας ποικίλες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής.


-via World Architecture News

Wednesday, October 10, 2007

RIBA Stirling Prize 2007

O David Chipperfield είναι ο αρχιτέκτονας που τιμήθηκε φέτος με το βραβείο Stirling. Διαγωνιζόταν βέβαια με δύο μελέτες άρα είχε περισσότερες πιθανότητες... Το έργο για το οποίο τιμήθηκε είναι το Μουσείο Μοντέρνας Λογοτεχνίας στο Marbach am Neckar της Γερμανίας το οποίο θα φιλοξενεί μεταξύ άλλων σημαντικών εκθεμάτων και τα χειρόγραφα για τη "Δίκη" του Frantz Kafka(!).



IGLOO...

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ άλλου είδους αρχιτεκτονική να υφίσταται στις πολικές ζώνες πέρα από το Igloo. Αν διατρέξουμε ανά την υφήλιο θα αντιληφθούμε ότι το αναφερόμενο κτίσμα, λόγώ των κλιματολογικών συνθηκών, είναι κατ’ εμέ η πιο αρχέγονη ανθεκτική κατοικία . Γιατί είναι όμως καμπυλόμορφο;

Την απάντηση μπορούμε να την υποψιαστούμε από την κατασκευή και τα υλικά του. Το ότι φτιάχνεται από χιόνι μας μαρτύρα την έλλειψη του ξύλου και την αδυναμίας κατασκευής λιθοδομής στις περιοχές που «κατοικεί». Ένα κτίσμα για να σταθεί πρέπει να υπακούει σε κάποιους νόμους της φύσης. Η στατική λειτουργία του είναι πολύ απλή… αρκεί να παρατηρήσουμε τα λιθόκτιστα γεφύρια της Ηπείρου ή πιο άμεσα να κάνουμε το εξής… να μπλέξουμε τα δάχτυλα των χεριών μας και να τοποθετήσουμε στις φούχτες μας ένα αυγό ώστε οι μύτες του να ακουμπούν στις παλάμες η κάθε μια αντίστοιχα… και πιεστέ… και πιεστέ… δεν σπάει!(εντάξει άμα φοβάστε μη δοκιμάζετε). Ωστόσο μου φαίνεται πολύ δύσκολο οι «εφευρέτες» του igloo να ήταν απλώς λάτρες του «εκφορικού συστήματος».

Ας μην ξεχνάμε τις κλιματολογικές συνθήκες. Το σχήμα του συμβάλει να αντιμετωπιστούν οι συχνές χιονοθύελλες. 4 επίπεδα κάθετα μεταξύ τους δεν θα είχαν την αντοχή του ημιωοειδούς Igloo. Σου προκαλεί έκπληξη και μόνο η εικόνα ότι σε ένα όγκο από χιόνι και πάγο που δημιουργήθηκε από δυσχερείς κλιματολογικές συνθήκες να ξεμυτίσει από μια άκρη του κάποιος άνθρωπος. Είναι φανερό πώς η φύση είναι αυτή πλάθει την μορφή του igloo... η μήπως όχι;

Η ύπαρξη της κατοικίας θεωρώ πως θέλει να ικανοποιήσει, πρώτα απ’ όλα, το ένστικτο επιβίωσης που έχουμε οι άνθρωποι. Και αν το έχουμε εμείς οι έλληνες πόσο μάλλον οι κάτοικοι του Igloo. Μάλλον ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την λειτουργία του εσωτερικού και την μορφή του στον χώρο. Όχι για την ιδιοφυΐα του αρχιτέκτονα αλλά ποιοι ήταν οι φόβοι των ανθρώπων; Ποιες οι ανάγκες τους;

Από ντοκιμαντέρ και κινηματογραφικές ταινίες έχω καταλάβει πως η κάτοψη του χιονόσπιτου είναι στρογγυλή. Στο κέντρο υπάρχει μια εστία. Όπως καταλαβαίνετε η φωτιά και η τροφή σε τόσο ακραίες συνθήκες είναι πηγές ζωής. Έτσι πιστεύω ότι η μορφή του εσωτερικού χώρου μαρτυρά πως όλοι οι κάτοικοι του έχουν το δικαίωμα να επιβιώσουν. Θα τολμούσα να πω πως το σχήμα του igloo μου φέρνει στο μυαλό μια ομήγυρη ανθρώπων διατεταγμένοι γύρω από μια φωτιά. Ναι τους βλέπω καθαρά…και έχουν σκύψει ελαφρά πάνω από την φωτιά για να ζεσταθούν (μήπως φοράνε κι άσπρα και τους μπέρδεψες με κάνα igloo;)… Εντάξει, αλλά είναι ωραίοι συνειρμοί!

Που θέλω να καταλήξω; Μάλλον στον τρόπο που πρέπει να κρίνουμε την αρχιτεκτονική (να την αναζητούμε, να την εκμεταλλευόμαστε και τα λοιπά). Να θέτουμε μια λέξη (και δεν εννοώ μόνο την λέξη επιβίωση) και να βλέπουμε αν αυτό το “lovely creature” που παρατηρούμε, και ακόμη καλύτερα ζούμε, αν ικανοποιεί με τις «απαντήσεις» και μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε όμορφους συνειρμούς….Αυτάαα! ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΧΙΟΝΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΛΙΓΟ ΧΑΒΑΛΛΕ

Monday, October 8, 2007

Μmm... Beer!!!

Mmm… Beer! Χαρακτηριστική ατάκα του Homer Simpson, διάσημου λάτρη της μπύρας, με την σκέψη της και μόνο. Και πώς να μην είναι λάτρης της μπύρας, ενός ποτού με ιστορία 5000 χρόνων τουλάχιστον. Η μπύρα ήταν πάντοτε το ποτό που έφερνε τους ανθρώπους κοντά. Το καταλληλότερο ποτό για καλοκαιρινές νύχτες… και μεσημέρια… και πρωινά… «φέρε μια Amstel, να ξενερώσουμε!» (όταν έχει προηγηθεί βραδιά οινοποσίας). Πίνεται παγωμένη (αν και οι ειδικοί θα πουν ότι πίνεται σε κατάλληλη θερμοκρασία, ανάλογα με το είδος της… μεταξύ μας δίκιο έχουν). Το 75% της κατανάλωσης μπύρας στη χώρα μας γίνεται από Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο. Νομίζω ότι πίνεται επί το πλείστον από άντρες (προσωπική εκτίμηση) σαν απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα: «μπύρα ή γυναίκα; Τι είναι καλύτερο;»

Η λέξη μπύρα προέρχεται από τη μεσαιωνική αγγλική λέξη "ber", που με τη σειρά της προέρχεται από το λατινικό "bibere" που σημαίνει "πίνω". Οι πρώτες αναφορές στην ζυθοποιία προέρχονται από τους Σουμέριους και τα βάθη της ανατολής, από το 3000-2800 π. Χ. Στην αρχαία Ελλάδα η μπύρα έρχεται από τους Αιγύπτιους, αλλά θεωρείται «βαρβαρικό» ποτό και κατώτερη από το κρασί. Οι Κέλτες και τα γερμανικά φύλα γνωρίζουν την ύπαρξη της, τεκμηριωμένα από τον 1ο αιώνα π. Χ. και σήμερα οι απόγονοι τους θεωρούνται οι ειδικοί της μπύρας.

Η αποδοχή της μπύρας γίνεται μεγαλύτερη κατά τον μεσαίωνα, όπου θεωρείται βασικό τρόφιμο ακόμη και για παιδιά, αφού στις δύσκολες συνθήκες τις εποχής ήταν πρώτον ένα υγιεινό συμπλήρωμα διατροφής (δεν περιείχε και τόσο οινόπνευμα όπως σήμερα) και δεύτερον ήταν πάντοτε απελευθερωμένο από επικίνδυνους μικροοργανισμούς (λόγω του βρασίματος που προηγείται της ζύμωσης, αλλά και λόγω του οινοπνεύματος), γεγονός που δεν ίσχυε πάντα για το νερό. Επίσης μεγάλη ώθηση δίνουν τα μοναστήρια, τα οποία εντάξανε την μπύρα στα βασικά τους τρόφιμα.

Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο ευνοϊκή για την μπύρα. Μετά το 1800 βελτιώνονται πολύ οι συνθήκες παραγωγής. Νέα είδη μπύρας αρχίζουν να εμφανίζονται και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, από την στιγμή που έγινε κατανοητό, ότι χρειάζονται χαμηλές θερμοκρασίες και ταχύτητες ζύμωσης. Έτσι έγινε δυνατή η παραγωγή μπύρας χαμηλής ζύμωσης (όπου η μαγιά δεν επιπλέει κατά την ζύμωση), από την οποία ξεπήδησαν τα πιο γνωστά σήμερα είδη μπύρας, που είναι η Pilsner και η Lager.

Στη Ελλάδα, η μπύρα ήρθε στα πρώτα κιόλας χρόνια της επανίδρυσης της, χάρη στον Βαυαρό βασιλιάς μας Ότο. Ωστόσο, μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες θεωρούνταν ένα προϊόν πολυτελείας, αφού για την απόλαυσή της ήταν απαραίτητη η ψύξη και επιπλέον ήταν πιο ακριβή από το κρασί.

Τα είδη μπύρας σήμερα είναι πολλά (ουσιαστικά κάθε ζυθοποιός μπορεί να παρασκευάσει μπύρα με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά). Ωστόσο οι μπύρες κατηγοριοποιούνται βασικά ανάλογα με το είδος της μαγιάς και της διαδικασίας που χρησιμοποιείται για την ζύμωση.

Μπύρες που έχουν ζυμωθεί με αφροζύμες

Μπύρες που έχουν ζυμωθεί με βυθοζύμες

ΜΠΥΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΖΥΜΩΘΕΙ ΜΕ ΑΦΡΟΖΥΜΕΣ

Η ζύμωση με αφροζύμες είναι η παλαιότερη που έχει χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή της μπύρας και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν η μοναδική μέθοδος που ήταν σε χρήση.

Η διαδικασία της ζύμωσης γίνεται στους 15 – 25 οC και οι μπύρες που παράγονται έχουν τονισμένο άρωμα φρούτων. Έχουν σαν κύριο εκπρόσωπο τις ale. Σημαντικότερες χώρες-παραγωγοί τους είναι η Αγγλία, η Ιρλανδία και το Βέλγιο. Διακρίνονται πολλές υποκατηγορίες ανάλογα με το χρώμα τους, τις πρώτες ύλες και τα λοιπά τους χαρακτηριστικά.

Δεύτερη υποκατηγορία προϊόντων αφροζυμών είναι οι σταρένιες μπύρες ή weiss. Έχουν ως πρώτη ύλη το σιτάρι σε μεγάλο ποσοστό. Παράγονται κυρίως στη Γερμανία, αλλά και στο Βέλγιο και τη Β. Αμερική, είναι ανοιχτόχρωμες και χωρίζονται σε διάφορα είδη, ανάλογα με την περιεκτικότητα τους σε αλκοόλ, την πικράδα αλλά κυρίως το φιλτράρισμα τους. Άλλη κατηγορία είναι οι μπύρες Porter, με χρώμα πολύ σκούρο, έντονο άρωμα βύνης και προέλευση την Αγγλία και πιο συγκεκριμένα το Λονδίνο, όπου και πρωτοεμφανίσθηκαν σε pubs το 18ο αιώνα. Τέλος, υπάρχουν οι μπύρες τύπου Stout, με πατρίδα την Ιρλανδία. Προήλθαν ουσιαστικά από τις Porter και διακρίνονται κι αυτές σε υποκατηγορίες, ανάλογα με την περιεκτικότητα σε αλκοόλ και την πικράδα τους. Γενικά είναι σκουρόχρωμες (έως μαύρες), ξηρές ενώ για την παραγωγή τους χρησιμοποιείται καραμελοποιημένη βύνη.

ΜΠΥΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΖΥΜΩΘΕΙ ΜΕ ΒΥΘΟΖΥΜΕΣ

Η εξέλιξη και παραγωγή των μπιρών που παράγονται με βυθοζύμες, δεν εξελίχθηκε παρά τον προηγούμενο αιώνα λόγω ορισμένων τεχνολογικών ανακαλύψεων: Η εφεύρεση της ψυκτικής μηχανής (1871), έκανε δυνατή τη διατήρηση των χαμηλών θερμοκρασιών που απαιτούνται στη ζύμωση και σίτευση. Η ανάπτυξη μεθόδων για την κατασκευή γυάλινων φιαλών και ποτηριών σε ευρεία κλίμακα, που αντικατέστησαν τις πήλινες κούπες και περιέκτες. Η εφαρμογή του φιλτραρίσματος σε μεγάλους υγρούς όγκους (1878) έκανε δυνατή την παραγωγή εντελώς διαυγούς μπύρας και από τότε αποτελεί ένα από τα κύρια ποιοτικά κριτήρια της μπύρας.

Οι μπύρες τύπου lager, όρος που αποτελεί συχνά συνώνυμο όλων των παραγόμενων με βυθοζύμες μπυρών, αποτελούν περίπου το 90% της παγκόσμιας παραγωγής μπύρας. Ανάμεσα σε αυτές υπάρχουν οι μπύρες τύπου pilsner, οι πιο ξανθές και με εντονότερη γεύση λυκίσκου (με αρχική προέλευση από την Τσεχία), οι strong lager, συνήθως με μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε αλκοόλ, οι Munich και Dortmunder, ειδικότεροι τύποι από τις ομώνυμες γερμανικές πόλεις και πολλές άλλες. Προϊόντα βυθοζυμών είναι και οι bock (με αρχική προέλευση από τη Γερμανία), με κυρίαρχη τη γεύση της βύνης και την πικράδα. Παλαιότερα υπήρχαν μόνο σκούρες bock ενώ τώρα υπάρχουν και πιο ανοιχτόχρωμες.

Δείτε αυτό το πολύ καλό ελληνικό blog με θέμα την μπύρα.
Όπως και το κατάλληλο ψυγείο για κάθε μπυρόβιο
(πηγή: www.findyourgadget.com)