40 Χρόνια απ' το Μάη του '68

Οι παραπάνω και πολλές άλλες αφίσες θα παρουσιάζονται σε μια έκθεση στο Λονδίνο με τίτλο: "May 68 Street Posters from the Paris Rebellion" για όλο το Μάιο.

Πληροφορίες:
Hayward Project Space
Southbank Centre
Belvedere Road
London SE1

Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης - Σωτήρης Δανέζης

Στα πλαίσια του 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, εγκαινιάστηκαν το Σάββατο που μας πέρασε δύο εκθέσεις στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Η πρώτη περιλαμβάνει φωτογραφίες του Σωτήρη Δανέζη και έχει τίτλο "Ένα δευτερόλεπτο σιωπής".

"Λένε ότι η πιο ηχηρή κραυγή είναι η σιωπή, ότι με τη σιωπή μπορείς να πεις περισσότερα από τα λόγια, ότι μόνο στη σιωπή παύεις να περιγράφεις κι αρχίζεις να βιώνεις. Η έκθεση φωτογραφίας του Σωτήρη Δανέζη μέσα από 25 φωτογραφικά καρέ, μας προτρέπει να σταματήσουμε να σωπαίνουμε μπροστά στην ανθρώπινη θηριωδία και βαρβαρότητα."

Η δεύτερη έκθεση που θα φιλοξενηθεί αυτή την εβδομάδα στο Μουσείο Φωτογραφίας ονομάζεται "Ανασυγκροτώντας το Αφγανιστάν" και πρόκειται για την ομαδική έκθεση 19 γνωστών φωτογράφων που πραγματεύονται με τα έργα τους την προσπάθεια του αφγανικού λαού να ορθοποδήσει μετά τη θηριωδία του πολέμου. Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Καναδική Πρεσβεία.

Ασπρόμαυρα Παιχνίδια...

Σε ενεστώτα χρόνο...ΕΜΣΤ 13/12/2007-30/3/2008

-via ΕΘΝΟΣ
-via Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Τριάντα τέσσερις καλλιτέχνες και εκατόν δέκα έργα περιλαμβάνει η έκθεση «Σε ενεστώτα χρόνο, Νέοι Ελληνες καλλιτέχνες» που πραγματοποιείται έως τις 30 Μαρτίου στον εκθεσιακό χώρο της νέας πτέρυγας του Μέγαρο Μουσικής Αθηνών από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Η σύλληψη και η οργάνωση της έκθεσης εντάσσεται στο πλαίσιο μιας «εκθεσιακής πολιτικής με ερευνητικό και κριτικό χαρακτήρα που σχεδίασε και εφαρμόζει το ΕΜΣΕ κατ απόλυτη προτεραιότητα, ήδη από το ξεκίνημά του», εξηγεί η διευθύντρια του, Αννα Καφέτση. Η ίδια υπογράμμισε ότι το μουσείο σε δύο χρόνια θα βρίσκεται στον δικό του χώρο.

Κύριος στόχος της έκθεσης, στην οποία παρουσιάζονται 110 περίπου έργα εκ των οποίων 50 αποτελούν νέες καλλιτεχνικές προτάσεις ειδικά για την παρούσα έκθεση, είναι να αναδείξει μια νέα καλλιτεχνική δυναμική που διαφαίνεται την τελευταία δεκαετία -οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν έχουν γεννηθεί από το 1965 και μετά.

Συνιστά μια διερεύνηση ουσιωδών τάσεων και προτάσεων της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, προβάλλοντας τον πλουραλισμό των πρακτικών και κατευθύνσεων.

Στόχος της είναι να «ανιχνεύσει τους προβληματισμούς και την κριτική στάση των Ελλήνων καλλιτεχνών απέναντι σε σύγχρονα ζητήματα, όπως η μαζική κουλτούρα και τα μέσα της, η κοινωνική διάσταση της αρχιτεκτονικής, ο επαναπροσδιορισμός της ατομικής και της συλλογικής ταυτότητας, η επανεξέταση της ιστορίας και της ιστορίας της τέχνης αναζητώντας τον διάλογο που ανοίγουν με τον υπόλοιπο κόσμο» κατά τη Δάφνη Βιτάλη, μία εκ των τριών επιμελητών της έκθεσης.

Οι «διαφορετικές ατμόσφαιρες μέσα στην έκθεση επιτρέπουν διάλογο μεταξύ έργων, νέων προτάσεων και αισθητικών κατευθύνσεων» σχολιάζει ο επιμελητής Σταμάτης Σχιζάκης. Η διάρθρωση της έκθεσης ακολουθεί μια ανοιχτή δομή, η οποία επιτρέπει πολλαπλές διαδρομές, φέρνοντας μαζί έργα διαφορετικών μέσων, όπως φωτογραφία, ζωγραφική, βίντεο, εγκαταστάσεις, γλυπτική.

Επιμέλεια: Δ. Βιτάλη, Τ. Πανδή, Σ. Σχιζάκης
Ώρες λειτουργίας της έκθεσης:
Τρίτη έως Kυριακή: 11.00 - 19.00
Πέμπτη: 11.00-22.00
Δευτέρα: κλειστά

Picasso Suite 347, Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών 25.1.2008 - 16.4.2008

-via Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.

Το εικαστικό γεγονός του φετινού χειμώνα για τη Θεσσαλονίκη είναι η μεγάλη Έκθεση Χαρακτικών Έργων με τίτλο «Picasso, Suite 347», που θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. από τις 25 Ιανουαρίου 2008. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Κάρολο Παπούλια. Η σημαντική αυτή συλλογή περιλαμβάνει 347 χαρακτικά που ο Πικάσο δημιούργησε από τις 16 Μαρτίου μέχρι τις 5 Οκτωβρίου του 1968 και ανήκει στο Ίδρυμα Bancaja της Βαλένθια. Είναι μια από τις πέντε σειρές χαρακτικών (Epreuve d’ artiste), που κυκλοφορούν με την υπογραφή, σε όλα τα χαρακτικά, του ίδιου του Πικάσο.

Στη σειρά μπορεί κανείς να συναντήσει τα περισσότερα από τα αγαπημένα θέματα του Ισπανού καλλιτέχνη: έργα που αναφέρονται στην ιστορία της ζωγραφικής, στο γυναικείο γυμνό, στον κόσμο της ταυρομαχίας και του φλαμένκο, την ελληνορωμαϊκή μυθολογία και κυρίως το μεσογειακό τοπίο. Επίσης υπάρχουν αναφορές στην καθημερινή ζωή και σε ένα ισπανικό μυθιστόρημα του 16ου αιώνα, το “La Celestina”. Η σειρά περιλαμβάνει έργα με διαφορετικές τεχνικές• είναι άλλωστε γνωστό ότι συχνά ο Πικάσο αναμείγνυε τεχνικές και έκανε επεμβάσεις κατά τη διάρκεια του τυπώματος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεγάλη ποικιλία των μεγεθών, στοιχείο ενδεικτικό του τρόπου αξιοποίησης του χώρου από τον Πικάσο.

Είναι από τις σπάνιες φορές που παρουσιάζεται ένα τέτοιο σημαντικό και αριθμητικά μεγάλο σύνολο έργων του Πικάσο, δίνοντας την ευκαιρία για ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα και στενότερη γνωριμία με το έργο του μεγάλου καλλιτέχνη και μια σημαντική ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να παρακολουθήσει στη Θεσσαλονίκη ένα τέτοιο εικαστικό γεγονός μεγάλης εμβέλειας, που ήδη έχει παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Ελσίνκι και πρόκειται σύμφωνα με τις υποχρεώσεις του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Τράπεζας, να φιλοξενηθεί σε μεγάλα μουσεία της Ευρώπης, της Κίνας-στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων- και της Αυστραλίας.

«Η Σειρά 347 είναι ένα σύνολο χαρακτικών που ο Πικάσο πραγματοποίησε στο διάστημα 7 μηνών στο σπίτι του στην Mougins στη Νότιο Γαλλία το 1968, ακριβώς 40 χρόνια πριν. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σύνολο έργων χαρακτικής του Πικάσο: 347 έργα, ένα από τα τρία σημαντικότερα σύνολα του καλλιτέχνη που έχει στην κατοχή της η Bancaja μαζί με την Suite Vollard, 100 περίπου χαρακτικά του 1930-38 και την Suite 156 που ακολουθεί τα χρόνια 1970-1972» σημειώνει η Γενική Γραμματέας του Τελλογλείου καθηγήτρια Αλεξάνδρα Βουτυρά.

«Η Suite 347, εκτός από το μέγεθός της, είναι σημαντική γιατί τυπώθηκε σε λίγα αντίτυπα και ατύχησε, καθώς έσπασαν οι περισσότερες σειρές και τα χαρακτικά πουλήθηκαν μεμονωμένα. Η Bancaja κατέχει μια από τις ελάχιστες πλήρεις σειρές - epreuves d’ artiste - με την υπογραφή του ίδιου του Πικάσο. Τα έργα, καθώς ήταν δύσκολο να εκτεθούν συχνά, διατηρούνται σε άριστη κατάσταση, σαν να βγήκαν χθες από την πρέσα του τυπογράφου».

«Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο χαρακτικής που ολοκληρώθηκε με καταπληκτική ταχύτητα, μέσα σε λίγους μήνες μιας σημαδιακής χρονιάς στην Ευρώπη, το 1968. Τεχνικά είναι ένα μάθημα για την ιστορία της χαρακτικής, για την τόλμη, την δεξιοτεχνική επεξεργασία και την ευρηματικότητα του ζωγράφου. Θεματικά ο Πικάσο μοιάζει να συγκεφαλαιώνει όλη την προηγούμενη θεματολογία του, με αναφορές σε παλιότερα έργα του, αλλά και σε μεγάλους δασκάλους του παρελθόντος, τον Γκρέκο, τον Βελάσκεθ, τον Πουσέν, τον Γκόγια, τον Φούσλι, τον Ενγκρ, τον Ντελακρουά, τον Κουρμπέ, τον Μανέ κ.ά. Ένα πραγματικό μάθημα ιστορίας της τέχνης με την οξυδέρκεια, τη διείσδυση, την ειρωνεία ή την παιχνιδιάρικη διάθεση του εξαιρετικά προικισμένου αυτού δημιουργού, που δεν σταματά να εκπλήσσει και να προκαλεί».

«Ο Πικάσο με τη ζωτικότητα, ενέργεια και φρενήρη δημιουργικότητα που τον διακρίνει πιάνει το καλέμι και χαράσσει με τις πλάκες του χαλκού με απόλυτη σιγουριά στο χειρισμό του μέσου, με απίστευτη ακρίβεια, σταθερότητα, - ας μην ξεχνούμε ότι είναι 87 χρόνων -, που υποστηρίζει την καταπληκτική του οπτική μνήμη σε έργα του παρελθόντος, σε πρόσωπα κι εκφράσεις, κι ακόμη μια αχαλίνωτη φαντασία και εφευρετικότητα, που με ειρωνεία, παιχνιδιάρικη διάθεση, ειλικρίνεια και πάθος ξετυλίγουν τη σκέψη του».

«Στη Σειρά 347 κυρίαρχο θέμα, εμμονή του Πικάσο είναι η γυναίκα, το γυναικείο γυμνό. Οι ερωτικές σκηνές, που εμφανίζονται είτε στο θέμα ο Ζωγράφος και το μοντέλο του, στις Σελεστίνες του και κυρίως στον Ραφαήλ με την Φορναρίνα, εκφράζουν όλο το πάθος του για ζωή, δημιουργία, την ίδια τη ζωγραφική. Γυναίκες λουόμενες, ή πόρνες σε μπορντέλα ή στο εργαστήρι του ζωγράφου, σε σκηνές αρπαγής στις Σελεστίνες, μοιάζουν να εξορκίζουν τις εμμονές του Πικάσο στο θέμα της γυναίκας».

«Στο Τελλόγλειο Ίδρυμα το Αρχείο Σπητέρη μας έδωσε ένα πολύτιμο υλικό για τον τρόπο υποδοχής του έργου αυτού του Πικάσο από τον τύπο της εποχής στη Γαλλία. Τα πρώτα κείμενα των τυπογράφων Piero και Aldo Crommelynck, του Pierre Daix, η έκθεση στην Galerie Louise Leiris, άφθονο φωτογραφικό υλικό του Πικάσο εκείνη την εποχή στη Mougins, υλικό για την μεγάλη έκθεση 1965, ανέκδοτο ποιητικό - θεατρικό έργο του Πικάσο για την Ταφή του Κόμητος του Οργκάθ, -έργο του Ελ Γκρέκο-, κάποια λίγα σχέδια της Σειράς αυτής που σχολιάζει η Βεατρίκη Σπηλιάδη, είναι κάποιοι από τους θησαυρούς του Αρχείου Σπητέρη, που φυλάσσεται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα».

«Στο Αρχείο Σπητέρη παρακολουθούμε τη ζωή του ώριμου κυρίως Πικάσο σε αποκόμματα του τύπου της εποχής, κυρίως στην Γαλλία. Συμπτωματικά μοιάζει να έχουν συγκεντρωθεί για να υπομνηματίσουν και να επεξηγήσουν τον ώριμο Πικάσο. Ο Πικάσο γνώρισε την Ζακλίν το 1954. Στο Αρχείο βρίσκεται ένα πλούσιο φωτογραφικό αφιέρωμα του 1965 για το σπίτι στο Mougins, για τα έργα που δούλευε εκεί, συχνά με την Ζακλίν παρούσα, δίνοντάς μας μια ιδέα για τον χώρο όπου εργάστηκε για την Σειρά 347. Σε απόκομμα από τις 19.6.1968 διαβάζουμε για την μεγάλη δωρεά του Πικάσο της Σειράς 58 πινάκων που σχετίζονται με το έργο Las Meninas του Βελάσκεθ στο Μουσείο Πικάσο της Βαρκελώνης, δωρεά που είχε υποσχεθεί στον παιδικό του φίλο του και πιστό του συνεργάτη Jaime Sabartès. Στο Αρχείο Σπητέρη υπάρχουν οι δημοσιεύσεις που αφορούν την πρώτη έκθεση της Σειράς 347 στο Παρίσι στην Galerie Louise Leiris. Πολλά είναι τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στον θάνατο του Πικάσο το 1973. Επίσης ένα σημαντικό τμήμα δημοσιευμάτων του Αρχείου Σπητέρη αφορούν την υποδοχή του έργου του Πικάσο από τον ελληνικό τύπο και περιοδικά».

Διάρκεια Έκθεσης:
25 Ιανουαρίου - 16 Απριλίου 2008
Ώρες Λειτουργίας:
Δευτέρα - Τρίτη - Πέμπτη - Παρασκευή : 09:00 - 14:00
Τετάρτη : 09:00 - 21:00
Σάββατο - Κυριακή : 10:00 - 18:00

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΑΞΗΜΕΡΩΤΑ

«Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει Τέχνη. Καλλιτέχνες υπάρχουν» όχι δεν είναι δικό μου αλλά ενός κριτικού τέχνης, Gombrich στο όνομα. Αυτός δυσανασχετεί σε κάθε ορισμό Τέχνης (το Ταυ «πάντα κεφαλαίο») που άθελα της θέτει όρια ή και κανόνες στην έκφραση του καλλιτέχνη… αλλά και αυτός δεν αφήνει την ρημάδα την έκφραση του καλλιτέχνη «ελεύθερη και άναρχη» αλλά «ελεύθερη να επιλέγει πως θα μιλήσει» λες και όλα υπάρχουν γύρω μας… λες όμως να χει δίκιο; Τι να πούμε εμείς οι θρασύδειλοι πλην αξιολάτρευτοι σκύλοι της φωτογραφίας; Σίγουρα πάντως όχι να κατακρίνουμε ένα κριτικό τέχνης… μάλλον κάτι στα μέτρα μας όπως….

Την κουλτούρα του Έλληνα φοιτητή… Σαφώς ήδη μειώνεται διαβάζοντας αυτό τον συμφερτό ατιμασμένων (από το αλκοολικό μυαλό μου) λέξεων… Αλλά ίσως έχει ενδιαφέρον να καταλάβουμε τους μηχανισμούς, που ένας νέος αντιλαμβάνεται την έκφραση ενός καλλιτέχνη… πολλοί θα το χουν βιώσει αυτό… μπυροφουσκώματα με την παρέα, «λέμε τα δικά μας», και μέσα από ένα ανεξέλεγκτο συνειρμό ζαλισμένων σκέψεων και «θρασυτάτων» φράσεων ξεκινάει το πανηγύρι… ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ;

Λέει τότε κάποιος: «η Τέχνη είναι το μέσο που ο καλλιτέχνης αποδίδει στο κοινό το συναίσθημα που….» και συνεχίζει να λέει, να λέει και να λέει καταλήγοντας πως τέχνη είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας καλλιτέχνη - κοινού («οι καλλιτέχνες είναι οι ακροβολιστές του θεού στον κόσμο» Καζαντζάκης, δεν κολλούσε ωραία εδώ, αλλά μ’ αρέσει εμένα).

Λέει ένας άλλος: «όλα αυτά που λες είναι μπούρδες. Τέχνη είναι το συναίσθημα που σου αφήνει μια εμπειρία κι αυτό δεν μπορεί να φυλακιστεί σε ένα χαρτί ή σε ένα πίνακα» και συνεχίζει «γενικά η τέχνη είναι μπούρδες και ψέματα… οι άνθρωποι δεν χρειάζονται την τέχνη για να βιώσουν την χαρά, την ελπίδα, τον πόνο, την λύπη… ήδη τα ζουν και θα τα ζουν στον αιώνα τον άπαντα (εντάξει, αυτός έδωσε μία και πήγε από κει που ήρθε η τέχνη, όπως και η σερβιτόρα όταν ρεύτηκε την μπύρα στα μούτρα της, καθώς παράγγελνε άλλες 3... όμως τα χώνει ωραία).

«Η τέχνη είναι μεράκι ρε, άντε γεια μας» είπε ο μέγας και τα ποτήρια ανυψώθηκαν και τράκαραν στον αέρα για το κάλο και ενώ η τέχνη είχε αρχίσει να φεύγει από την ευτυχισμένη αυτή τράπεζα… «και γιατί η τέχνη είναι μεράκι ρε μέγα;»… έψαχνε λέξεις να αρθρώσει, αλλά φλώρος ο δικός σου, φλώρος… και η κύρια που έφευγε είπε να κάτσει να κάνει χάζι λίγο ακόμα .

Υπάρχει και ο κλασσικός ξενέρωτος στην παρέα που δεν μιλάει… θες λίγο η σούρα, ήταν πιο σωστά αυτά που άκουσε από αυτά που σκεφτόταν, ότι δεν ξέρει από τέχνη το παίζει «με κάλυψαν οι προλαλήσαντες»… έτσι παριστάνει τον cool και άνετο στην απέναντι όμορφη που χει στραβώσει με την ανόητη κουβέντα που έχουν στήσει οι φίλοι του και ακούγονται σε όλο το μαγαζί και τον γράφει κανονικά (και καλά του κάνει)… εντελώς ξαφνικά η κουβέντα αποκτά και για αυτόν ενδιαφέρον και προσπαθεί να αρθρώσει κι αυτός την άποψη του περί τέχνης.

Αυτή η παρέα είναι φανταστική αλλά τα γεγονότα είναι πραγματικά… τα βιώματα μας τα κουβαλάμε μπροστά σε κάθε καλλιτεχνικό έργο που αντικρίζουμε και τα αναγνωρίζουμε μέσα σε αυτό. Έτσι αυτή η ομήγυρη είναι κρυμμένη μέσα σε ένα πίνακα του Μανέ («η μουσική στους κήπους της Τυλερί» ας πούμε)… είναι τα σαλταρισμένα ηλιοτρόπια του Βαν Γκονγκ… ήταν δίπλα στο τραπέζι του Ρεμπώ στο καταγώγιο που μεθούσε… απλώς δεν θα μίλαγαν για τέχνη.

Ο καλλιτέχνης έχει στο νου του εμάς… και οι εμπειρίες μας είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεκλειδώσουμε ένα πίνακα (που έχει να μας πει πολλά για την μίζερη πλάση που ζούμε πέρα από τα βιώματα μας)… είναι πιο δυνατά στοιχεία από τα ωραία χρώματα και τις καθαρές γραμμές που δεν έχουν ουσία αν δεν αντιλαμβανόμαστε την συναισθηματική τους φόρτιση.

Θέλω να πιστεύω πως η ουσία ενός καλλιτεχνικού έργου κρύβεται σε τέτοιες καθημερινές εμπειρίες ή σε κάτι μεγαλεπήβολο και ιδανικό που παρουσιάζει ο νεοκλασικισμός λόγω της γαλλικής επανάστασης για παράδειγμα και στην επαναλαμβανόμενη επανάσταση του καλλιτέχνη του 20ου αιώνα, μιας και οι δραστηριότητες του ανθρώπου ήταν ραγδαίες και ριζοσπαστικές… ωχ! Αυτό ήταν κανόνας; Χίλια συγγνώμη Gombrich… γίνομαι καλλιτεχνικό παπαγαλάκι και το κόβω…Αυτό που έχω βιώσει πρωτίστως σαν καλλιτεχνικό έργο είναι η «συννεφιασμένη Κυριακή» του Βασίλη Τσιτσάνη. Θα μπορούσε να προκύπτει από μια ερωτική απογοήτευση, ένα προσωπικό ανθρώπινο δράμα ακόμη και την τραγωδία ενός λαού.

Μια ανακύκλωση υφίσταται στο μυαλό του ο καλλιτέχνης… και το ίδιο ζητά από μας για να κατανοήσουμε την «μεγαλοφυΐα» του… ωχ! Αυτό ήταν κανόνας; Χίλια συγγνώμη Gombrich… τέλος πάντων, είναι άθλιο να παρομοιάζει κανείς την επίσκεψη σε μια γκαλερί με την επίσκεψη σε έναν οφθαλμίατρο… μάλλον θα έπρεπε όλοι να δοκιμάζουμε την καλλιτεχνική απόπειρα όσο ατάλαντοι κι αν ήμαστε γιατί… η τέχνη είναι παιχνίδι… κάψιμο το ηλιοβασίλεμα και αναγέννηση το χάραμα… μεθύσι με κάλο, παλιό, κόκκινο, κρασί… αυτό ήταν δικό μου!

Οι Γυναίκες στην Τέχνη...

Citroen 2CV by Picasso (fan)

Αν ο Picasso σχεδίαζε αυτοκίνητα το αποτέλεσμα της δουλείας του θα ήταν κάπως έτσι. Έτσι φαίνεται οτι σκέφτηκε ένας 44 μηχανικός, ο Andy Saunders, ο οποίος δούλεψε επί 6 μήνες πάνω σε ένα Citroen 2CV (το περίφημο ντεσεβό), κάνοντας το να μοιάζει με πίνακα του Picasso, εμπνευσμένο από το πορτραίτο της Dora Maar.
πηγή: http://www.dailymail.co.uk